Natuurlijk behoeven collegezalen verbetering. In de zomervakantie zijn vier zalen bij 3mE en twee bij EWI aangepakt. Het regende tijdens de zomer, nadien regende het klachten.

De regen betekende vertraging. Van de zes zalen was er één op tijd af, en docenten bij de faculteit 3mE hebben wekenlang in tenten hun onderwijs moeten verzorgen. Het is dan wel wrang in het TU-Nieuws te lezen dat ondanks de vertraging het project tijdig gereed was…

Klachten hadden ook nog een andere oorzaak. Voor technische onderwerpen is detail èn over-zicht nodig. Op vier panelen voor in de zalen moeten tekst en afbeeldingen kunnen worden geprojecteerd. Ze zijn te klein, kunnen (nog) niet alle tegelijk worden gebruikt, sluiten niet goed op elkaar aan (een rechte lijn met een knik is niet overtuigend), er treedt vertraging op bij projectie, terughalen van eerdere informatie werkt niet, nauwkeurig werken is onmogelijk, en de elektronische pen voldoet niet.

Is dat alles? Nee, veel docenten missen de borden en ook het meubilair kan beter, en de leesbaarheid van afstand schiet tekort.

Hoe komt dat? Is er onvoldoende kennis in de TU om een project als dit in goede banen te leiden? Waarschijnlijker is dat die kennis niet goed wordt gebruikt. We weten immers het nodige van bouwen, van ergonomie, van projectuitvoering, van software en van didactiek.

Het architect-opdrachtgevermodel is ongeschikt voor zulke projecten, een ook van de invoering van nieuwe software bekende valkuil: opdracht goed uitgevoerd, maar het resultaat bevalt niet. Hoe zou het wel moeten?

Luister naar de gebruikers. Gebruik de ervaring van docenten en studenten bij systeemkeuzen. Houd er rekening mee dat het ene onderwijs het andere niet is. De ene docent gebruikt een presentatie met slides, een tweede vertoont bewegende beelden, een derde wil discussiëren, een vierde laat formules „organisch" ontstaan.

Maak een realistische planning. Een compliment voor de snelheid waarmee het project uit de grond is gestampt, maar voor bezinning tijdens het project was geen tijd en aandacht. Laat de gebruikers een prototype beoordelen.

Lever nazorg. Licht de gebruikers in, houd hen op de hoogte, gedurende het hele traject. De ondersteuning die er was kon niet op meer plekken tegelijkertijd zijn, en dat was helaas veelvuldig nodig. De projectgroep is er niet meer: het project was immers af!

Luister naar de gebruikers. Betrek hen, gedurende het gehele traject. Ontwerpwensen zijn nu terzijde geschoven, naar waarschuwingen van diverse zijden is onvoldoend geluisterd.

Maak een realistische planning. Vermijd zulke fouten bij de aanpasingen van collegezalen die de komende jaren in de planning staan. Luister naar de gebruikers.

Er lijkt nu voorzichtig beweging in de zaak te komen: er is met gebruikers gepraat en er zijn werkbezoeken afgelegd; het probleem is nu erkend en er worden maatregelen beloofd.

Na de brand heeft Minister Plasterk dit bedrag geschonken aan de TU om te besteden aan een nieuw gebouw voor de faculteit Bouwkunde; de TU Delft was en is erg blij met de gift van de minister; daarmee verzacht de minister voor een deel de financiële schade van de brand.

Ons voormalige hoofdgebouw stond leeg, en werd razendsnel opgeknapt en ingericht. Om medewerkers en studenten zo snel mogelijk een werkplek te verschaffen kon soms niet gekozen worden voor de goedkoopste optie en viel een en ander iets duurder uit. Prioriteiten stellen is dan het belangrijkst! Intussen wil de faculteit graag in dit prachtige gebouw blijven, en is het gebouw inmiddels weer teruggekocht.

In de Tweede Kamer stelde Mark Harbers van de VVD-fractie als eerste de vraag of het geld wel goed besteed was: er was immers geen nieuwbouw neergezet!

Vragen alom. De collegevoorzitter schreef een indringende brief en nodigde de minister uit zelf te komen kijken in het fraai gerenoveerde gebouw aan de Julianalaan. Oude glorie in een nieuw jasje! Plasterk kwam, liep rond en vond het gewoon mooi!

Onbegrijpelijk dat er nog steeds discussie is over het al dan niet terugbetalen van de gift. Bouwkunde was snel en goed gered, er is een prachtige klus geklaard en toch… Op 23 september is wederom een brief verstuurd aan het ministerie met het verzoek de 25 goedbestede miljoenen niet terug te vorderen.

TU-medewerkers: duim dat het goed gaat; in deze barre tijden 25 miljoen terugbetalen levert ons niets dan ellende op!

Tegenwoordig wordt veel met gedragscodes gewerkt. Onze TU blijft niet achter en wil een „Code of Ethics" invoeren, die vooral handvat-ten biedt over hoe we ons moeten gedragen. Kernwaarden daarbij zijn: expertise, betrokkenheid, integriteit en respect. Het document heeft dus veel weg van een wat uitgebreid „mission statement", bedoeld voor de TU-gemeenschap.

Het is de vraag wanneer de vier kernwaarden vertaald worden in praktische regelingen waar-aan de medewerker rechten en plichten kan ontlenen. De OR is blij met de aankondiging van een klokkenluidersregeling, een logisch uitvloeisel van de kernwaarde integriteit. Het CvB zet deze al jaren geleden aangekondigde regeling nu prominent op zijn agenda.

De code zet iedereen weer aan het denken : de kernwaarden betrokkenheid en respect rechtvaardigen een regeling voor een ombudsman.

De code gaat gelden voor medewerkers en stu-denten. De TU heeft echter ook veel „gasten", die op de campus werken en gebruik maken van TU-faciliteiten zonder formeel medewerker te zijn. Ze werken zij aan zij met TU-medewer-kers en studenten. Zijn zij niet gebonden aan de code? De OR vindt dat vreemd.

Ook gaat de tekst in op nevenwerkzaamheden van TU-medewerkers. Die kunnen tot belangenconflicten leiden. Daar aandacht aan schenken is juist, maar de code gaat er ten onrechte vanuit dat werk bij de TU de hoofdmoot vormt. Dat is niet de realiteit: de TU heeft vele medewerkers voor wie het werk bij de TU een bijbaan is. De code suggereert dat voor deze medewerkers de kernwaarden niet gelden. Behoeven zij niet integer te zijn?

De komst van de „Code of Ethics" als grondwet waar iedereen zich aan moet houden is voor het overige alleen maar toe te juichen.